عقل
عقل
قابلی عقلم ندارد؛
عاقلی هر دم نشاید.
بلکه باز آید، ندانی؛
شاعری در غم نباشد.
فک و لب، هر دم زبانی؛
سائلی درکم نباشد.
وقت پرسیدن، که آقا؛
سائلی در کم نباشد.
من که میپرسم چرا را؛
داوری مرگم نباشد.
راویام بهر همین که؛
آخری در من نباشد.